In memoriam
26 1/2 jaar oud is hij uiteindelijk mogen worden, ons “enfant terrible” Bechir.
Donderdag 10 november 2011 hebben we hem aan het eind van de middag laten inslapen.
Tot een week geleden was hij nog (of moet ik zeggen: weer?) behoorlijk actief in de wei. Hinniken, draven, rollen en zelfs een galopje van het lager gelegen weiland naar “de kop”. Ook in de wei naast het huis kwam hij aangerend zodra hij het geluid van uitkloppen van de voeremmers ‘s avonds boven de voerbakken hoorde.
Maar eind vorige week ging het weer langzaam maar zeker achteruit met hem.
Gistermorgen hebben we de knoop definitief doorgehakt en gistermiddag is hij rustig ingeslapen.
Mijn eerste kennismaking met Bechir was niet bepaald liefde op het eerste gezicht, 25 jaar geleden op de paardenmarkt in Elst. Een 1 1/2 jarige schriele verschijning en daarbij nog vos met 4 witte benen ook nog. Bij het inladen in de trailer bleek het ook nog eens alles behalve een brave te zijn.
Maar in de loop van de jaren bleek dat we redelijk aan elkaar gewaagd waren. Zijn trukendoos tegen de mijne. Mijn plank voor de kop soms nog net iets dikker dan de zijne. Uiteindelijk wisten we het meestal wel uit te vechten en werd het toch nog een leuke rit.
En die ritten werden steeds langer, en langer, en langer. En het ging sneller, en sneller en sneller. Endurance bleek ons op het lijf geschreven en we stroomden door t/m klasse III met winstpunten voor de klasse IV.
We waren een goede klant van de hoefsmid, want iedere 3 weken waren de ijzers rijp voor de Gilette-fabrieken. In een poging om langer met ons beslag te doen, bleek het plaatsen van widiapunten uiteindelijk geen goed idee. Bechir liep een ernstige peesblessure op, waarvan hij echter wonder-boven-wonder ook weer redelijk goed herstelde.
We reden erna meer wedstrijdkilometers dan ervoor, maar klasse III bleek het hoogst haalbare. Vooral ook omdat zich intussen andere paarden hadden aangediend, waarmee inmiddels ook op hoger niveau werd gereden. Bechir’s zoon Ixoyron en de Akhal Teke Love over Gold.
Tot op 21-jarige leeftijd liep Bechir nog klasse I en II wedstrijden. Daarna ging hij met pensioen voor wat betreft de wedstrijdsport. Zijn koppie wilde nog maar al te graag, maar zijn lijf begon duidelijk de sporen van een werkzaam leven te vertonen.
In het voorjaar van 2008 ging hij nog eens een keer in de herkansing, toen hij vrijdags hoef bevangen was, maar inslapen voor het Pinksterweekend geen optie leek. Hij knapte, na behandeling door de dierenarts, wonder-boven-wonder weer een keer op.
Afgelopen winter begon hij met zijn benen te sukkelen. Een paar glijpartijen in de natte weide zorgden voor wederom wat peesproblemen. En weer lukte het om hem op te lappen en nog een zomer in de wei te bezorgen. Maar het was voor mij toen al duidelijk, dat als er zich weer zoiets voor zou doen, het doek definitief zou vallen. Zeker als dit vlak voor of in de winter zou gebeuren.
En gisteren is het doek definitief gevallen voor Bechir. We hebben het tot het laatst aangekeken, maar ergens moet je de knoop doorhakken en zeggen: Tot hier en niet verder. Gisteren was dat punt voor mij definitief bereikt.
Biekje, lieve Bibiche, Jumpin’ Jack Flash, Biebel: Ik hou van je en ik zal je heel erg missen. Maar bedankt voor de ontzettend fijne en leerzame 25 jaar die we samen hebben mogen beleven. Slaap zacht!