Fit 2 Continue

Het psychologisch drama dat Dutch Mountains Endurance Banholt heet …. Overwonnen!

Hoewel Banholt voor ons een min-of-meer thuiswedstrijd is, had ik hem nog nooit gereden.

3 jaar lang mee georganiseerd en verleden jaar op hetzelfde weekend CEI gejureerd in Marbach.
Daarbij is dit parcours voor mij een psychologisch drama. En dan vooral de rode lus.
Natuurlijk heb ik de afgelopen jaren regelmatig dit parcours gereden om te zien hoe het erbij lag en ook als trainingsafsluiting van het “Start to endurance” programma.
Telkens als ik Kascheera meenam, kwam ze er kreupel van terug.

Je kunt je dus voorstellen dat ik een beetje schroomde om voor deze wedstrijd in te sdhrijven. Maar de afgelopen wedstrijden gingen gewoon goed en 50 km. paste gewoon mooi in de opbouw. Daarbij, Bavel en Fasna waren voor mij ook van die beladen wedstrijden en ook daar is het gelukt om de spoken te verjagen.

Maar de week begon alweer goed. Zondag heerlijk met Kascheera getraind in de Kunderberg (qua terrein en bodem te vergelijken met Banholt nu ze ook daar flink met de silex aan de rol zijn geweest) en met een lekker lopend fit paard thuisgekomen. Paardje de zadel en singelplaats afgewassen met warm water en even later lekker buiten gezet bij haar maatjes. ‘s Avonds ook niks aan de hand. Er had wel een flink windje gestaan de hele middag, maar het was ook heel zonnig en warm geweest. Maandag ochtend haal ik haar uit de stal en loopt ze alles behalve rad. Damn! Wat nu weer? En ik herinner me dat het misschien toch net iets te koud was gisteren op de weide met dat windje na de training. Maar rustig met haar naar de weide gestapt, hele dag lekker buiten gelopen en ‘s avonds was het nog niet helemaal jofel.
Flinke massagebeurt ertegenaan gegooid. Dinsdag ‘s ochtends ging het al wat beter, maar nog niet helemaal rad. Gelukkig dinsdagavond wel. Intussen had ze ook de weide alweer aardig tot een stofpad gelopen, dus ze had er niet echt veel last van, leek het.
Woensdag de training maar overgeslagen en toch lopen twijfelen, zal ik afmelden of niet?
Voorgedraafd en was OK.
Donderdagavond toch nog even gelongeerd om nog eens heel goed te kijken. Niks aan te zien.
Nou, dan houden we het gewoon in de gaten en zien we zaterdagochtend wel of er op- of aanmerkingen zijn.

Nou, die waren er dus niet en dus konden we ons opmaken voor vertrek.
Dus, zonder enige verwachting, maar met een heel dubbel gevoel achter het veld aan gestart. Oeps, even niet gezien dat iets na mij ook Agnes met Evito weer op ronde gingen, dus die gingen ons al snel voorbij. Dan maar even een extra stukje stappen, zodat Kascheera niet erachteraan zou blijven pullen.
Ging goed en tactiek werkte.
Rustig aan rondgetuft en bij de 1e doorwading reed ik Mariette en Marie op de hielen. In het water passeerden we, nadat Kascheera even een lekker slokje had gedronken.

Berg op is het echt een klimgeit en ook in de afdalingen over de stenen is ze nogal sterk (hoewel ik haar niet haar tempo laat bepalen, want dan gaan we onverantwoord hard), dus ook al snel haalden we Jenny en Annelies in.
Maar waar ik draafde over de stenen heuvel op en af (zooltjes niet voor niets onder laten leggen), en stapte op het asfalt, reden de anderen juist vaak op het asfalt in draf weer voorbij. Het bleef dus even stuivertje wisselen op dit stuk van het parcours.
Ieder plekje waar er ooit in de training iets misgegaan was, kwam opnieuw voorbij en … er gebeurde niks. Ze liep netjes in takt en regelmatig voort. Kilometer na kilometer. Mijn zelfvertrouwen groeide, maar in mijn hoofd speelde een psychologische oorlogsvoering zich af, dat wil je niet weten.
Ook bij de 2e doorwading nam ze een paar slokjes. Braaf meisje! Drinken doet ze gewoonlijk super en eten is ook geen probleem (wat haar aan te zien is, maar ze krijgt niet veel en wordt blijkbaar dik van de lucht).

Voor de vetgate liepen Tonkie, Annelyn en Maeike naast hun paarden. Toch maar even langs, want erachter blijven zou ook geen succes worden. In de vetgate wilde Kascheera niet echt afschakelen en telkens als ze weer wat zag, ging de hartslag, die al snel op 52 zat, weer richting de 64. Nog maar even wachten dan. Uiteindelijk settlede ze, maar bij de dierenarts was de hartslag 5 minuten na aankomst toch weer gemeten op 60, omdat er ergens iets flapperde in de wind.

Ook bij het monsteren liep ze netjes en mochten we ons 2e rondje inzetten. Een rondje waarin ik een stukje moest gaan zoeken om een galopje te maken. Maar de bodem was door de droogte hard, keihard en de grasrandjes in het midden van het pad vaak te kort om een galopje aan te zetten. Nu moest ik het niet gaan verprutsen.

Toen wij de verkeersregelaars aan de provinciale weg passeerden, kwamen Denise en Veronique ons al tegemoet. Die hadden er flink de sokken in! Maar we wisten dat we ook weer niet de laatsten waren. En in dit geval was dat ook nog eens een keer “so what?”. To finish is to win, was voor vandaag ons doel.

Kilometer na kilometer werd het gevoel van “ze heeft een galopje nodig” groter. Dit paardje moet gewoon op z’n tijd een galopje kunnen maken, De drafspieren moesten ontlasting hebben. Maar waar???
Uiteindelijk besloten om het galopje te doen op het grindpad langs de mergelwand. Daar was de bodem in ieder geval door het grind wat zachter. Niet optimaal, maar “the best we could get” op dat moment. Ze genoot! Mijn spanning vloeide ook weer een stukje weg. De draf voelde daarna gelijk weer een stuk prettiger en soepeler aan. Pfffff, goede beslissing!

Bij de oversteek zag ik plots het paard van Marjolein staan. Hmmm. Bleek dat ze een ijzer kwijt was geraakt (ik had niets zien liggen op het parcours) en haar trailer was ophalen. Jammer voor haar! Maar op dit parcours verder zonder beslag? Niet zo’n goede keuze, vrees ik. Dus een wijs besluit.

De laatste kilometers. Naar huis! Ook achter de Militaire Begraafplaats was er nog een klein grasstrookje waar nog even een paar meter gegalopeerd kon worden en verder moesten we het met draf en nog een beetje stap op het asfalt doen.

Vlak voor de finish zagen we Simone met haar palomino Teke Ahilles stappen en ik besloot tot bij haar te draven en dan samen binnen te stappen. Zij reden de lange klasse II en wij de korte, dus ook geen stress wie het eerste aan ging bieden. De singel ging alvast 2 gaatjes losser, zodat Kascheera zou weten dat het weer tijd was voor ontspanning. (Dat was ik op het einde van de eerste ronde vergeten, met misschien wel de problemen met afschakelen tot gevolg). Oeps! Flapperend Fouganza-doek! Eng!

We namen lekker onze tijd om de hartslag te laten zakken en boden na 5 minuten aan. 52. OK. En intussen was de psychologisch oorlogsvoering tussen mijn oren nog steeds niet voorbij. Ogenschijnlijk zag alles er bij ons ontspannen uit (aldus Jose, die even was komen buurten), maar dat was dus echt maar schijn. Terwijl Kascheera zich stond vol te proppen met alles wat er aan eten beschikbaar was, masseerde ik de achterhand. Spierspanning was hoger dan gewoonlijk. Deed vervolgens een hapje-stapje wandeling tot de 30 minuten om zouden zijn. Intussen angstvallig de dekens in de gaten houden en voelend of ze niet koud of stijf zou worden. Hapje hooi, stapje, stapje, hapje hooi, stapje, stapje. En waar andere paarden haar voordroog interessant vonden, wilde zij nu echt hooi dat was blijven liggen. Krijgen ze thuis eigenlijk nooit en is dus veeeeeeeeeeel lekkerder.

30 minuten. Nakeuring. Hartslag 44. Slijmvliezen A/B, net als in de vetgate (in Maaswald had ze vanaf de start al B, omdat haar ogen heel snel irriteren door stof en zand), gedronken had ze goed, Turgor en CRT waren beiden <1. Borborygmi 4x +, spiertonus iets verhoogd (tja, had dus toch nog iets meer moeten galoperen), rug/schoft en ademhaling normaal. Sofar, so good. Locomotie…. ja, je kon aan haar zien dat ze wel moe was, maar het liep rad en werd beloond met een A. Nog even zekerheidshalve met Bob overlegd, maar was OK.

Jieeeeeeeeeeeeeeeeehaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Nadat we Kascheera met warm water (5 thermosflessen ‘s ochtends gevuld met kokend water en wat koud water uit de jerrycan) gewassen hadden en verder verzorgd, en de spullen zover opgeruimd hadden, droegen we de paddock over aan Donna en Sera en gingen wij Kascheera lekker naar huis brengen. Wat een luxe als je maar een goede 20 km. van het wedstrijdterrein woont. Paardje lekker in de wei. Trailer op zijn plek. Paardenspullen eruit, bench erin en hondje mee. Intussen rende Kascheera alweer luid hinnekend haar rondjes door de huiswei. Tja, de andere 4 stonden in de wei 100 meter verderop en daar kon ik haar echt niet bij zetten. Dat zou oorlog worden. Dus rende ze nog maar een paar extra rondjes door de wei, met haar staart in de lucht (voorzover als ze die omhoog kreeg onder de fleece en weide deken, die er nu zekerheidshalve wel op bleven liggen, om het euvel van de afgelopen week met koude spieren niet nog eens te hoeven meemaken).

Bij terugkomst op het wedstrijdterrein Rex, onze nieuwe aanwinst, even aan iedereen voorgesteld. Wat is het een lekker ding, he?! We zijn echt helemaal blij met hem.

En dan de prijsuitreiking. Daarbij kwam de grote verrassing. Waar ik me de hele dag niet druk gemaakt had met de positie waarin ik lag in het deelnemersveld, dacht ik dat ik ergens rond de 10e plek gefinished was. Ok, 9e, toen ik hoorde dat ook onze Duitse Martina haar paard afgekeurd was bij de nakeuring.
Groot was de verbazing toen we 5e bleken te zijn geworden. Ik was dolblij! Dat had ik niet verwacht! Met 11.5 km/uur rondrijden en dan 5e worden?! Gaaf!

Maar in de loop van de dag was al duidelijk geworden dat het parcours echt zwaarder was dan andere jaren door de enorme droogte van de afgelopen 2 maanden. Ook de extra dosis silex en de vele losse stenen waren een beetje veel van het goede voor sommige paarden (of ruiters, die het voor gezien hielden).

Dit jaar had Banholt het in zich. Ik ben in ieder geval superblij dat mijn tactiek en management dit jaar wel tot succes heeft geleid en dat we het psychologisch drama dat Banholt heette hebben kunnen overwinnen.

Josje, Paul, Nina, Wiel, Esther en Rebecca, bedankt voor de organisatie!