Fit 2 Continue

Wij reden vanochtend om 6 uur weg uit Zuid-Limburg met regen en ook bij aankomst in Recht om half 8, regende het. Maar nog voordat we gingen keuren, werd het droog en gedurende de dag heeft het nog maar een miniem spatje geregend. Niet noemenswaardig.

De voorkeuring werd met glans doorstaan en dus mochten we op pad.
De 100 km. CEI* ging als eerste van start. Zij reden een ronde van 40 km. Wij vertrokken voor onze eerste tour van 30 km. om half 10. Iedereen ging vlot maar rustig van start en dus konden ook Kascheera en ik al redelijk snel op pad. We gaven maar een 3-tal minuutjes op de start cadeau. Vanaf het begin liep ze lekker en ontspannen. De eerste 1.5-2 km. van iedere ronde waren helaas asfalt. Te veel om te gaan stappen. De zooltjes, die ik er ook voor deze wedstrijd weer onder had laten leggen, zouden dempend genoeg moeten zijn, dus in een rustig drafje het asfalt getrotseerd. In het eerste deel van de route zaten nogal wat plaatsen met scouting- en vakantiekampen en Kascheera keek haar ogen uit. Maar ik moest haar ook bij de les houden, want eenvoudig is het parcours zeer zeker niet. Continue klimmen en dalen. Grote stenen, kleine stenen, grind, bosgrond, modder. Van alles wat. Daar kwam de eerste ruiter al in zicht. We begonnen in te lopen.
Na 11 km. begonnen we aan een klim, waar geen eind aan leek te komen. Ja, toch wel, maar de uitsmijter was een soort Cougar’s Rock (in kleinere vorm weliswaar), waar het steil naar boven ging en het pad tussen grote stenen naar boven slingerde. Ze deed het prima!
Bovenaan was er even adempauze en werd gelijk de afdaling ingezet. 13 km gereden en we waren exact een uur onderweg.
Zo ging het naar groompunt 2 en vervolgens naar 3.

Bij groompunt 3 stonden 2 ambulances met zwaailichten. Een amazone van de 100 km. was gevallen en had haar enkel gebroken, en bij het vangen van het paard had een groom een trap van het paard in de buik gehad. 2 personen met spoed naar het ziekenhuis. De 1 meteen ‘s middags al geopereerd, de andere op intensive care, inmiddels stabiel, maar zou wellicht ook nog geopereerd moeten worden. Dan word je toch nog maar eens een heel stuk voorzichtiger, zeker op het asfalt.

We reden in een lekker tempo verder, maar de bodem werd na het Biermuseum wel even heel erg smerig. Alleen maar stenen, stenen en nog eens stenen. Maar net als in ons trainingsgebied maalde Kassie ook hier niet om. Gaan met die banaan!

Toen begonnen we aan de afdaling richting Recht. Trip, trip, trip, ze bleef gemakkelijk de stenen en boomwortels ontwijken en ging met gemak de bergen af.

Daar kwamen Davyenne en Helen in het vizier. Op het asfalt bleven we even stuivertje wisselen, maar al gauw liep Kascheera toch van ze weg. Ik wist dat ik in de eerste vetgate wat tijd zou verspelen, omdat ze dan slecht wil afschakelen. En inderdaad toen ze op 48 zat en ik voor de zekerheid nog even meette, bleek de hartslag ineens weer 64 te zijn omdat ze iets zag bewegen. Nog maar even wachten.

Inmiddels was het ook aardig warm geworden, benauwd eigenlijk. En in de manege zaten een paar vervelende steekvliegjes. 53 hartslag en 58 na de Ridgeway. Hmmmm, niet geweldig. Maar goed, dit was de eerste ronde en dit ken ik wel een beetje van haar. Volgende ronde vliegenspray erop bij binnenkomst. Een 1 voor de slijmvliezen. Haar ogen zijn de laatste tijd wat snel rood. Rest allemaal 0.

De 45 minuten pauze waren eigenlijk zo om. Kascheera at en dronk prima en we maakten ons op voor de 2e ronde. Fris ging ze weer van start. Weer dat stuk asfalt en toen weer de bossen in.
Klimmen en klauteren en weer dat lange stuk klimmen bij 11 km. En weer “Cougar’s Rock” als uitsmijter. Ze weerde zich nog steeds kranig. Nu waren we zelfs iets sneller dan in het eerste rondje. Bij de groompunten dronk ze goed en zelfs onderweg ging ze nu op zoek naar plasjes, waarbij ze soms heel abrupt halthield om te drinken. Tof paard!

En zo tokkelden we ook rondje 2 onder de hoefjes weg.

We boden aan met 48 hartslag en de Ridgeway was 44. Kijk, zo ken ik haar weer. De 1 voor slijmvliezen bleef staan en nu was er ook een 1-tje bijgekomen voor de capilaire refilltime. Verder oogde ze prima en liep nog als een zonnetje.

Op naar rondje 3!
En weer ging ze lekker vlot van start. Kopje en staart erop en Yes!
Vanaf groompunt 1 keek ik Bieke Berkmans en Tatanka in de rug. In 2005 heb ik met Tatanka haar eerste 160 km. gereden. Ik ken de combinatie dus erg goed. Waar ik probeer mijn race opbouwend te rijden, zakken zij aan het einde vaak wat in. Dit keer kwam het met name door een verloren ijzer in de 2e ronde, waardoor Tatanka niet zo aanvoelde volgens Bieke als wat ze gewend was. We haalden in en een paar keer kwamen ze tot bij ons. Maar telkens lostten ze ook weer. Kascheera bleef vlot en ijverig lopen. Bij het laatste stuk afdaling over het asfalt besloot ik er maar naast te gaan rennen. Ik merkte dat de grip van de ijzers verminderde en zo zouden we toch veilig en snel aan de finish kunnen komen. Kascheera jogde vlot met me mee. Bij de ingang van het weiland stapte ik weer op haar rug en zo konden we het laatste stukje afdaling toch nog rijdend afleggen.

Ze draafde lekker over de finish en we stapten de berg op richting crewingarea, op naar de laatste keuring van vandaag. Omdat er ons niemand meer echt op de hielen zat en er ook niemand meer in te halen viel, konden we op save spelen en namen wat uitgebreider tijd om weer een schimmel onder de modder uit te halen alvorens haar aan te bieden.

We presenteerden met 52 hartslag, die na de Ridgeway zakte naar 48. De 2 1-tjes uit de vorige ronde bleven staan, maar alle andere waarden bleven 0 en ook het voordraven was OK.

Yes! Onze 2e 80 km. is een feit. En daarmee is de CEI* novice kwalificatie binnen.